Magdalena Ptasznik „Uncannings” | Premiera CwP2018#1

W Uncannings ciało znajduje się w centrum. Pozornie nieruchome, składa się z nieustannego ruchu rozwoju i rozkładu. Wokół niego pojawiają się warstwy materiału rozmywające formę. Stapiają się z powierzchnią skóry tworząc pofałdowane krajobrazy. Powolne ruchy, nakładające kolejne płachty materiałów, stają się osadem świadczącym o działaniu.

Płachty, ich powierzchnie i wyznaczane przez brzeg materiału linie, zwijają się i ponownie rozsuwają. Otulają wokół ciała tworząc szpary, kieszenie, jaskinie, zagłębienia. Ruchoma rzeźba ciała zmienia się na oczach widza. Ciało staje się częścią organizmu, którym rządzi  czas wolniejszy od ludzkiego. Wewnątrz niego zacierają się granice między tym, co ludzkie i nie.

W Uncannings  operujemy w porządku horyzontalnym. Ciało istnieje tu nie wobec teatralnego tła, ale podłoża. Uwagę przenosimy na materialność i w jej kontekście układamy ciało. Horyzontalna plastyka pracuje wobec płaszczyzny. Wytwarza i uwidacznia warstwy, szczeliny, operuje ruchem poziomym, krajobrazowością, zaburza to, co płaskie,. Zmieniając porządek zdejmujemy przynależną do świetlistego pionu teatru czy baletu ramę postrzegania ciała jako figury, nośnika reprezentacji, symbolu.

Porzucamy gest kartografa – wyznaczanie terytorium, kategoryzacje, wydzielanie granic. Stabilny punkt obserwacji wprowadzamy w ruch. Interesuje nas plastyczność granic.  Wchodząc w kontakt z materialnością, zmieniamy nieustannie perspektywę. Z kolejnych warstw wyobraźnia wyławia nowe kształty. W działaniu krystalizują się jej fragmenty.

Perspektywa geologiczna nie jest tylko metaforą służącą do uchwycenia kondycji człowieka, ale stanowi formę spekulacji.  Pozwala rozwarstwić się pozornie nienaruszonej materii ciała, spowolnić ruch do prędkości sejsmicznej, tworzyć performans,  który jest tylko krótkim fragmentem przekształcającego się istnienia.

 

Pomysł, choreografia, wykonanie: Magdalena Ptasznik

Współpraca choreograficzna, wykonanie: Natalia Oniśk, Aleksandra Osowicz

Dźwięk: Justyna Stasiowska

Dramaturgia: Eleonora Zdebiak

Konsultacje scenograficzne: Alicja Bielawska

Fotografia: Aleksandra Osowicz

Współpraca podczas researchu: Vala Tomasz Foltyn

Projekt współfinansowany przez m. st. Warszawa